Μὲ τὸ τέλος τοῦ Β΄ ΠΠ οἱ ΗΠΑ καὶ ἡ ΕΣΣΔ συμφώνησαν στὴν Γιάλτα γιὰ τὸν χωρισμὸ τῆς Εὐρώπης σὲ σφαῖρες ἐπιρροῆς τους. Οἱ χῶρες, οἱ ὁποῖες περιῆλθαν στὴν σφαῖρα ἐπιρροῆς τῶν ΗΠΑ, ἀκολούθησαν τὴν ἐλεύθερη οἰκονομία καὶ οἱ χῶρες, οἱ ὁποῖες περιῆλθαν στὴν σφαῖρα ἐπιρροῆς τῆς ΕΣΣΔ ἀκολούθησαν τὸ κομμουνιστικὸ μοντέλο. Συγκρούσθηκαν δύο ἰδεολογικο- οἰκονομικο-πολιτικὲς κοσμοθεωρίες καὶ ἡ κάθε πλευρὰ ἀκολούθησε τὴν δική της πορεία, μὲ τὴν γνωστὴ κατάληξη τὸ 1990.
Μετὰ
τὸ 1990 δὲν ὑφίσταται πλέον ἰδεολογικὸς ἀνταγωνισμός. Ὁ ὑπαρκτὸς σοσιαλισμὸς
κατέρρευσε ἀνεπιστρεπτὶ καὶ ἡ οἰκονομία τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς ἔχει υἱοθετηθεῖ
ἀπὸ ὅλα τὰ κράτη πλὴν ἐλαχίστων γραφικῶν ἐξαιρέσεων. Στὴν νέα ἐποχὴ ποὺ ἄρχισε
μετὰ τὸ 1990, ὁ ἰδεολογικο-οἰκονομικο-πολιτικὸς
ἀνταγωνισμὸς ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸν θρησκευτικο-πολιτισμικὸ ἀνταγωνισμό. Τὸ
«Τέλος τῆς Ἱστορίας» τοῦ Φουκουγιάμα διαψεύσθηκε καὶ ἐπαληθεύεται ἐν μέρει ἡ
«Σύγκρουση τῶν Πολιτισμῶν» τοῦ Χάντιγκτον (ἐν μέρει διότι ὁ ἀνταγωνισμὸς εἶναι
πρωτίστως οἰκονομικὸς καὶ γεωπολιτικός, ὅπου βλέπουμε νὰ συμμαχοῦν ἡ Δύση μὲ τὸ
Ἰσλὰμ καὶ ἡ Ρωσσία μὲ τὴν Κίνα, πολιτισμοὶ ἐντελῶς διαφορετικοὶ μεταξύ τους).
Μπορεῖ οἱ παγκοσμιοποιητὲς νὰ μὴ πιστεύουν στὴν σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν καὶ νὰ
θεωροῦν ὅτι μὲ τὴν παγκόσμια διακυβέρνηση θὰ ἐξομαλυνθοῦν οἱ πολιτισμικὲς
διαφορές, ὅμως οἱ ἰσλαμιστές, μὲ τοὺς ὁποίους συνεργάζονται, ἔχουν ἄλλη
κοσμοθεωρία: θέλουν νὰ ἐπικρατήσει τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Σαρία παγκοσμίως μὲ «τὰ
σπαθιά τους» καὶ μὲ «τὶς μῆτρες τῶν γυναικῶν τους». Ὅμως
ἐκτὸς ἀπὸ «σύγκρουση πολιτισμῶν» μαίνεται καὶ ἕνας ἀδυσώπητος ἀνταγωνισμός, μὲ
σκοπὸ τὴν νέα διαμόρφωση τῶν γεωπολιτικῶν σφαιρῶν ἐπιρροῆς στὴν Εὐρασία.


