Πρὸς μιὰ νέα Γιάλτα

Μὲ τὸ τέλος τοῦ Β΄ ΠΠ οἱ ΗΠΑ καὶ ἡ ΕΣΣΔ συμφώνησαν στὴν Γιάλτα γιὰ τὸν χωρισμὸ τῆς Εὐρώπης σὲ σφαῖρες ἐπιρροῆς τους. Οἱ χῶρες, οἱ ὁποῖες περιῆλθαν στὴν σφαῖρα ἐπιρροῆς τῶν ΗΠΑ, ἀκολούθησαν τὴν ἐλεύθερη οἰκονομία καὶ οἱ χῶρες, οἱ ὁποῖες περιῆλθαν στὴν σφαῖρα ἐπιρροῆς τῆς ΕΣΣΔ ἀκολούθησαν τὸ κομμουνιστικὸ μοντέλο. Συγκρούσθηκαν δύο ἰδεολογικο- οἰκονομικο-πολιτικὲς  κοσμοθεωρίες καὶ ἡ κάθε πλευρὰ ἀκολούθησε τὴν δική της πορεία, μὲ τὴν γνωστὴ κατάληξη τὸ 1990.

Μετὰ τὸ 1990 δὲν ὑφίσταται πλέον ἰδεολογικὸς ἀνταγωνισμός. Ὁ ὑπαρκτὸς σοσιαλισμὸς κατέρρευσε ἀνεπιστρεπτὶ καὶ ἡ οἰκονομία τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς ἔχει υἱοθετηθεῖ ἀπὸ ὅλα τὰ κράτη πλὴν ἐλαχίστων γραφικῶν ἐξαιρέσεων. Στὴν νέα ἐποχὴ ποὺ ἄρχισε μετὰ τὸ 1990, ὁ  ἰδεολογικο-οἰκονομικο-πολιτικὸς ἀνταγωνισμὸς ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸν θρησκευτικο-πολιτισμικὸ ἀνταγωνισμό. Τὸ «Τέλος τῆς Ἱστορίας» τοῦ Φουκουγιάμα διαψεύσθηκε καὶ ἐπαληθεύεται ἐν μέρει ἡ «Σύγκρουση τῶν Πολιτισμῶν» τοῦ Χάντιγκτον (ἐν μέρει διότι ὁ ἀνταγωνισμὸς εἶναι πρωτίστως οἰκονομικὸς καὶ γεωπολιτικός, ὅπου βλέπουμε νὰ συμμαχοῦν ἡ Δύση μὲ τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Ρωσσία μὲ τὴν Κίνα, πολιτισμοὶ ἐντελῶς διαφορετικοὶ μεταξύ τους). Μπορεῖ οἱ παγκοσμιοποιητὲς νὰ μὴ πιστεύουν στὴν σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν καὶ νὰ θεωροῦν ὅτι μὲ τὴν παγκόσμια διακυβέρνηση θὰ ἐξομαλυνθοῦν οἱ πολιτισμικὲς διαφορές, ὅμως οἱ ἰσλαμιστές, μὲ τοὺς ὁποίους συνεργάζονται, ἔχουν ἄλλη κοσμοθεωρία: θέλουν νὰ ἐπικρατήσει τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Σαρία παγκοσμίως μὲ «τὰ σπαθιά τους» καὶ μὲ «τὶς μῆτρες τῶν γυναικῶν τους».    Ὅμως ἐκτὸς ἀπὸ «σύγκρουση πολιτισμῶν» μαίνεται καὶ ἕνας ἀδυσώπητος ἀνταγωνισμός, μὲ σκοπὸ τὴν νέα διαμόρφωση τῶν γεωπολιτικῶν σφαιρῶν ἐπιρροῆς στὴν Εὐρασία.

Φοβοῦ τοὺς «εἰδικοὺς» καὶ ἄρθρα γράφοντας

Τοῦ Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου

Κλασσικοῦ Φιλολόγου - Ἱστορικοῦ - Συγγραφέως

Δ/ντοῦ Τομέως Παιδείας τῆς ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Τὴν Κυριακὴ 1 Σεπτεμβρίου 2013, στὸ ΒΗΜΑ, δημοσιεύθηκε μία ἐπιστολὴ τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Β. Πετράκου, ἀφορῶσα τὶς γλωσσικὲς θέσεις, σὲ πρόσφατο γλωσσικὸ συνέδριο, τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ Ἀντώνη Κουνάδη καὶ τὸν σχολιασμό τους ἀπὸ τὸν Δ. Μαρωνίτη, ὁ ὁποῖος σχολιάζει μὲ ἕνα εἰρωνικὸ ὕφος, ποὺ χρησιμοποιεῖ ὅποιος δὲν ἔχει ἐπιχειρήματα γιὰ τὶς θέσεις του.

Ὅμως, πρὶν διεξαχθῆ τὸ πρόσφατο γλωσσικὸ συνέδριο στὸ κτήριο τῆς Ἀκαδημίας, διαβάζοντας στὸ πρόγραμμα τὶς εἰσηγήσεις, εἶχα γράψει σὲ ἄρθρο μου ὅτι ἐπίκειται ἕνα ἀκόμη μνημόσυνο γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, στὸ ὁποῖο θὰ ἀνελύετο ἡ σπουδαιότητά της, τὸ πόσο τὴν ἔχουν ἀνάγκη οἱ ξένες γλῶσσες γιὰ νὰ λειτουργήσουν κ.λπ. Γιὰ τὰ νέα βιβλία Γραμματικῆς Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου, δὲν ὑπῆρξε στὸ πρόγραμμα οὔτε μία εἰσήγηση. Καὶ κατέληγα ὅτι, πλὴν μεμονωμένων καθηγητῶν, τὸ Πανεπιστήμιο ἦτο ἀπὸν καὶ φυσικὰ ἡ Ἀκαδημία, ἡ ὁποία ἁπλῶς διέθεσε «τὸ κυλικεῖο», δηλαδὴ τὸ κτήριό της γιὰ νὰ γίνη τὸ μνημόσυνο. Τώρα ἔρχεται ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Γραμματέως νὰ πιστοποιήση αὐτὰ ποὺ ἔλεγα ἀλλὰ καὶ νὰ ἀναδείξη τὴν ἀνυπαρξία καὶ τὴν παντελῆ ἀπουσία τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν σὲ κάθε οὐσιαστικὸ πνευματικὸ θέμα ἐθνικῶν προεκτάσεων, ὅπως αὐτὰ τῆς ἱστορίας καὶ τῆς γλώσσας. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ Ἀκαδημία ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν δικτάτορα Πάγκαλο, τὸ 1926, μὲ δυὸ βασικοὺς στόχους: Τὴν ἔκδοσι τοῦ Ἱστορικοῦ Λεξικοῦ τῆς Ἀκαδημίας καὶ τῶν Ἁπάντων τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων Συγγραφέων. Σήμερα, σχεδὸν 90 χρόνια μετά, τὸ Λεξικὸ εὑρίσκεται στὰ μισὰ καὶ οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς, ποὺ ἔχουν ἐκδοθῆ, εἶναι σταγόνα στὸν ὠκεανό!

Περὶ τῆς προφητείας τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ γιὰ τὴν διάλυσι τῆς Τουρκίας

Ἀρκετὰ χρόνια τώρα προσπαθῶ νὰ ἐξηγήσω τὴν προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Τουρκίας. Ἔλεγε ὁ γέροντας: «Τὸ 1/3 τῶν Τούρκων θὰ σφαγιασθῆ, τὸ 1/3 θὰ ἐκχριστιανισθῆ καὶ τὸ 1/3 θὰ χαθῆ στὰ βάθη τῆς Ἀνατολίας».

Ἔλεγα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνη αὐτό, νὰ σφαγιασθοῦν τόσοι ἄνθρωποι καὶ νὰ ἀλλαξοπιστήσουν τόσοι ἄλλοι. Σιγά-σιγὰ ὅμως τὸ κουβάρι ξετυλίγεται καὶ παρουσιάζονται μπροστά μας τὰ κομμάτια τοῦ πάζλ, ποὺ ἔλειπαν, προκειμένου νὰ ἔχουμε μία πλήρη εἰκόνα.

Ἡ μείωσις τοῦ ἀξιομάχου τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων

Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, γίνεται πεποίθηση, ἀκόμη καὶ στὸν πλέον ἀδαῆ περὶ τὰ στρατιωτικά, πὼς ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀντικειμενικοὺς σκοποὺς τοῦ μνημονίου εἶναι καὶ ὁ περιορισμὸς τῆς μαχητικῆς ἰσχύος τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τῆς Ἑλλάδος. Στὰ πλαίσια τῆς ὑλοποιήσεως αὐτοῦ τοῦ στόχου καὶ μὲ πρόσχημα τὴν ἄσχημη οἰκονομικὴ κατάστασι τῆς χώρας, ἡ κυβέρνηση, ἀρχικῶς περιώρισε σὲ μεγάλο βαθμὸ τὰ ποσά, ποὺ διατίθενται γιὰ τὶς ἀμυντικὲς δαπάνες καὶ ἐκεῖνα, ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν διεξαγωγὴ μεγάλης κλίμακος ἀσκήσεων καὶ ἄλλων ἐκπαιδευτικῶν δραστηριοτήτων. Στὴν συνέχεια, ἔκανε ἕνα ἀκόμη βῆμα μὲ τὴν δραματικὴ περικοπὴ τῶν ἀποδοχῶν (μισθούς, συντάξεις κ.λπ.) τοῦ προσωπικοῦ, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὸν κίνδυνο νὰ μειωθῆ τὸ ἠθικό του λόγῳ τῶν τεραστίων προβλημάτων, ἀκόμη καὶ ἐπιβιώσεως, ποὺ ἀντιμετωπίζει. Ἀπὸ τὸ ἴδιο πνεῦμα διακατέχεται ἡ ἀπόφαση γιὰ περιορισμὸ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν εἰσαγομένων στὶς Στρατιωτικὲς Σχολὲς καὶ τὴν διετῆ ἀναστολὴ τῆς λειτουργίας τῶν Ἀστυνομικῶν Σχολῶν.